ik weet niet precies waar ik dit moest posten dus als het hier niet goed staat moeten jullie het maar zeggen
maar ja ik weet niet of het de aura's zijn die ik voel waarschijnlijk niet
maar ik voel hoe andere mensen zich voelen ik weet niet of dit normaal is en ik wil het ook niet vertellen omdat ik volgensmij dan voor gek word verklaart
heefd iemand dit toevallig ook?
en weet die gene ook een beetje hoe je er mee om moet gaan
soms weet ik namelijk niet precies wat ik dan moet doen vaak voel ik me er ongemakkelijk bij

groetjes

Je voelt zeg maar de aura om de mensen heen. Want de aura is een energie om een persoon/ding heen, en hoeft dus niet altijd in de vorm van licht te zijn. Dus je zit goed bij dit sub-onderwerp.
Belangrijk is dat je pas onderhandelt als degene zelf aangeeft dat er iets is. Jij wist het al, maar je kunt mensen in de war en verlegen maken als jij er als eerste mee komt. Behalve als "gewone" mensen ook duidelijk iets kunnen merken. Maar het is aan die persoon om te beslissen of hij/zij wil praten. En voor de rest moet je het proberen te negeren, en je kunt proberen je ervoor af te sluiten als je dat wilt, maar de keuze is aan jou. Als je meer tips nodig hebt stuur je gewoon maar een persoonlijk bericht, ik beantwoord ze altijd.
Succes!


Dikke kus

PS: sorry voor mijn kleurengebruik

Ik heb dit ook, alleen dan echt bij aanraking (lijkt bij mij toch magnetiserende handen, aangezien ik dat stellig bevestigen kan, maar toch).
De eerste keer ging het eigenlijk goed fout.

Tijdens een 4e date met A (naam maar even verder weg gelaten), legde ik eigenlijk zonder een bewuste reden, mijn handen op die van haar.
Op dat moment voelde ik pas echt hoe zij zich voelde over het algemeen, en laat ik maar zeggen, dat was niet fijn (aanranding door oom, dronken ma die haar bedreigd e.d.). Nu schrik ik niet zo snel, maar van zoiets, vooral bij een eerste ervaring kan je even behoorlijk schrikken.

Toen mij dit gebeurde, was ik mij al bewust van mijn 'gave', en de nodige hulp bij gehad. Door het schrikken, heb ik mij schijnbaar niet tijdig ervoor kunnen sluiten, en werd het nog erger toen ik tranen in haar ogen zag verschijnen. Toen had ik door dat zij dus voelde, wat zij dus zo mistte, mijn gevoelens en warmte, vooral voor haar!
Best wel een gek gezicht om 2 mensen zo huilend in een café te zien zitten. Toen het echt tot mij door drong, en ik haar los liet, is ze dus ook huilend weg gegaan, en heb haar een poosje niet gesproken.
Later eigenlijk alles heel snel gegaan. Weer afgesproken, enkele dagen later verkering (jaja ) en toen zij 18 werd, zijn we verloofd. Dit was na een relatie van ongeveer 2,5jaar.
In die 2,5jaar bemerkt dat ze vrijwel exact hetzelfde heeft aan 'gave(s)' als ik, weet niet of dit toeval is, of dat ik er iets mee te maken heb, moet wel bekennen, nogal krachtig, en soms bewust iets te ruig ermee.
Na een relatie van drie jaar, en een verloving van 6 maanden helaas uit gegaan, maar spreken elkaar nog regelmatig, vaak ook over onze spirituele ervaringen.

als je het als een gave ziet,

waarom zou je dan alleen handelen als de sfeer zo onrustig is dat iedereen het merkt.
als je kunt helpen, alleen door er te zijn.. en eens te vragen wat er is..
wanneer die persoon niet wil praten, zal die allicht zeggen dat er niets is..

zelf merk ik zo vaak, dat ze zeggen dat er niets is, of dat ik een ontkenning krijg op wat ik vraag..
maar gewoonlijk niet van lange duur, gewoonlijk gaat er een dag overheen voor ze terugkomen en zeggen waar ze mee zitten. blij dat iemand het ziet, blij dat iemand het herkend...

xx